तीन खोल्यांचं घर आणि साडे तीन माणसं
बरेच दिवस एकत्र राहिले नव्हते ते फारसं
सकाळी उठून प्रत्येकाला कामाला जायची घाई
एकमेकांशी बोलायची मुळी उसंतच कोणा नाही
तिचे weekdays धावपळीचे, त्याचे weekends busy
एका छताखाली राहून एकत्र राहणं तेवढंही नव्हतं easy
Parentingच्या जबाबदाऱ्या वाटलेल्या, कामाची योग्य वर्गवारी
आपापली कामं निभावण्याची दोघांचीही धडपड भारी
चांगले पालक होताना partners होणं मागे पडत होतं
आपला संवाद कमी पडतोय हे दोघांनाही कळत होतं
थोडासा वेळ प्रत्येकाला स्वतःसाठीपण हवा होता
थोडंसं विसवण्यासाठी प्रत्येकाला स्वतःचा कोपरा हवा होता
असा वेळ मिळाला की तो mobile वर webseriesमध्ये हरवायचा
तिला तिचा विरंगुळा earphones वर गाण्यांमध्ये सापडायचा
मग आला lockdown आणि घराबाहेर पडणं अचानक बंद झालं
सक्तीने का होईना एकत्र राहणं प्रत्येकाच्या नशिबात आलं
पहिल्या दिवशी सगळे एकमेकांना नव्याने भेटले
Work from home च्या नावाखाली कोपरे त्यांनी वाटले
त्याचे calls, तिचे mails, आजूबाजूला बागडणारी चिमुकली
त्यांच्या online meetings तर तिची छोटीशी भातुकली
आधी एकमेकांशी फोनवर बोलणारे ते आता समोरासमोर बोलू लागले
एकमेकांच्या professional life चे टक्केटोणपे त्यांना आता चांगलेच कळू लागले
तिचा धीर खचू लागला की तो तिला सावरायचा
तिची meeting लांबली की घरातलं सगळं आवरायचा
तिलाही त्याचं सोबत असणं खूप सुखावू लागलं
इतक्या वर्षांनी पुन्हा एकदा समाधान खुणावू लागलं
सगळ्या आघाड्या सांभाळताना कामाचे तास वाढले होते
पण आपली माणसं आजूबाजूला आहेत हे सुख तरी कुठे कमी होते
वादविवादांची जागा आता हळूहळू संवादाने घेतली होती
काळानुरूप वाढलेली अंतरं आता थोडी थोडी मिटली होती
एकत्र चहा, एकत्र जेवण आता जगण्याचे नवे नियम बनले होते
संकटाच्या काळाने जणू नात्याचे घट्ट बंध विणले होते
रोजच्या आव्हानांचा काही काळ तरी दोघांना पडला विसर
कोपऱ्यांच्या सीमारेषाही मग हळूहळू होत गेल्या धूसर
-शुभदा
