एक कोपरा...

तीन खोल्यांचं घर आणि साडे तीन माणसं

बरेच दिवस एकत्र राहिले नव्हते ते फारसं

सकाळी उठून प्रत्येकाला कामाला जायची घाई

एकमेकांशी बोलायची मुळी उसंतच कोणा नाही

तिचे weekdays धावपळीचे, त्याचे weekends busy

एका छताखाली राहून एकत्र राहणं तेवढंही नव्हतं easy

Parentingच्या जबाबदाऱ्या वाटलेल्या, कामाची योग्य वर्गवारी

आपापली कामं निभावण्याची दोघांचीही धडपड भारी

चांगले पालक होताना partners होणं मागे पडत होतं

आपला संवाद कमी पडतोय हे दोघांनाही कळत होतं

थोडासा वेळ प्रत्येकाला स्वतःसाठीपण हवा होता

थोडंसं विसवण्यासाठी प्रत्येकाला स्वतःचा कोपरा हवा होता

असा वेळ मिळाला की तो mobile वर webseriesमध्ये हरवायचा

तिला तिचा विरंगुळा earphones वर गाण्यांमध्ये सापडायचा

मग आला lockdown आणि घराबाहेर पडणं अचानक बंद झालं

सक्तीने का होईना एकत्र राहणं प्रत्येकाच्या नशिबात आलं

पहिल्या दिवशी सगळे एकमेकांना नव्याने भेटले

Work from home च्या नावाखाली कोपरे त्यांनी वाटले

त्याचे calls, तिचे mails, आजूबाजूला बागडणारी चिमुकली

त्यांच्या online meetings तर तिची छोटीशी भातुकली

आधी एकमेकांशी फोनवर बोलणारे ते आता समोरासमोर बोलू लागले

एकमेकांच्या professional life चे टक्केटोणपे त्यांना आता चांगलेच कळू लागले

तिचा धीर खचू लागला की तो तिला सावरायचा

तिची meeting लांबली की घरातलं सगळं आवरायचा

तिलाही त्याचं सोबत असणं खूप सुखावू लागलं

इतक्या वर्षांनी पुन्हा एकदा समाधान खुणावू लागलं

सगळ्या आघाड्या सांभाळताना कामाचे तास वाढले होते

पण आपली माणसं आजूबाजूला आहेत हे सुख तरी कुठे कमी होते

वादविवादांची जागा आता हळूहळू संवादाने घेतली होती

काळानुरूप वाढलेली अंतरं आता थोडी थोडी मिटली होती

एकत्र चहा, एकत्र जेवण आता जगण्याचे नवे नियम बनले होते

संकटाच्या काळाने जणू नात्याचे घट्ट बंध विणले होते

रोजच्या आव्हानांचा काही काळ तरी दोघांना पडला विसर

कोपऱ्यांच्या सीमारेषाही मग हळूहळू होत गेल्या धूसर

-शुभदा