नेमेची येतो मग पावसाळा…

जगात दोनच प्रकारची माणसं असतात...एक...ज्यांना पाऊस आवडतो आणि दुसरे म्हणजे ज्यांना पाऊस नाही आवडत. पावसा बाबत indifferent माणूस आजपर्यंत कोणालाही सापडलेला नाही.

प्रत्येकाचा पाऊस वेगवेगळा असतो. लहान मुलांना तो हातावर नाचवायचा असतो. Raincoat आणि छत्री घेऊन पावसात भिजायला जायचे असते त्यांना. आता पूर्वीसारख्या कागदाच्या होड्या नसतील सोडत ते पाण्यात. पण पहिल्या पावसाची उत्सुकता आणि त्याच्या आगमनाचा आनंद अजूनही अबाधित आहे.

Adolescent वयातला पाऊस तसा थोडा फिल्मी असतो. बंधनं झुगारून देणारं वय. त्यामुळे छत्री आणि windcheater मुद्दाम घरी सोडणं आणि बरोबर असलं तरी बॅगेत ठेवणं या pre-conditions असतात पावसाळा अनुभवायच्या.

प्रेमात पडलेलं असताना पाऊस अधिक जवळचा वाटतो. पाऊस पडत असतानाचा संथ मंद प्रकाश, त्याचा बारीक आवाज आठवणींची दारं कधी उघडतात हे लक्षात येत नाही. दिवसा पडणारा पाऊस थोडा रिपरिप नाहीतर एखादी मोठी सर आणि मग शांत असा बरा वाटतो. सोबत मातीचा स्वर्गसुख देणारा सुवास. पण रात्री पडणारा पाऊस मात्र मुसळधारच असला पाहिजे. तो दिसत नाही रात्री. त्यामुळे खिडकीच्या काचेवर आदळणारा, सोबतीला ढगांचा गडगडाट आणि प्रकाशाचा वेग ध्वनीपेक्षा अधिक असतो हे अधोरेखित करणारा विजांचा कडकडाट असा 'जाणवणारा' पाऊस असला म्हणजे खरी गंमत. रात्री मध्येच जाग यावी आणि पावसाने सांगावं 'मी चालू आहे अजून...झोप गप्प'. 

पाऊस तिन्ही सांजेचा आला तर कांदा भजी आणि आलं टाकून केलेला चहा must. पण एकट्याने त्यांचा आस्वाद घेण्यात मजा नाही. त्यासाठी सोबतीला partners in crime हवेत. पण एकट्यानंच जर पाऊस अनुभवायचा असेल तर मात्र चहा ऐवजी गरमागरम वाफाळलेली कॉफी हवी. तिथे पावसाने जोर धरावा आणि इथे कॉफीचा सुगंध दरवळावा. घराबाहेर असू तर एक गरमागरम वडापाव आणि भजी पाव होऊन जावा...तळलेल्या मिरची सकट. थोडक्यात ब्रह्मानंदी टाळी लागण्यासाठी ज्याला जे रुचते त्याला ते मिळावे आणि सोबतीला मुक्तहस्ते बरसणारा पाऊस…

पावसाळ्याच्या गाण्यांची पण मजा काही औरच. ती मोठ्याने गावीत किंवा नुसती ऐकावीत आणि आजूबाजूला पाऊस पडत असल्याचा अनुभव यावा. शब्द जे एरवी बगल देऊन जातात ते पावसात तेच गाणं ऐकत असताना कुठे खोलवर जाऊन भिडावेत. एखादी गजल हळुवारपणे मनात उतरावी आणि त्यातली तबल्यावरची थाप हृदयाचा ठोका चुकवावी. व्हायोलिन च्या तारा छेडल्या की पावसाचा जोर उगाचच वाढावा आणि बासरी वाजली की पाऊस ओसरण्याची चाहूल लागावी. 

आता घर, नोकरी, जबाबदाऱ्या सांभाळता सांभाळता पावसाचा आनंद लुटणे तसे backseat वर गेलंय. घरातून काय किंवा ऑफिस मधून काय, निघताना पाऊस चालू असेल तर एकच प्रश्न डोक्यात...trains किती late आहेत? पण यावेळेचा lockdown बहुदा घरातून पाऊस अनुभवायची संधी देणार असं दिसतंय. आणि समजा जावंच लागलं ऑफिसला तरी पावसाचा आनंद लुटू नये असं कोणी म्हणत नाहीये. कधीतरी होईलच की सगळं सुरळीत. त्यावेळी एखाद्या दिवशी पाऊस पडत असताना निघायचं ऑफिस मधून...फोन आणि छत्री बॅग मध्ये टाकायची आणि वरून raincover सरकवायचं बॅगवर आणि निघायचं घराकडे यायला. मस्त भिजत भिजत. घरी येऊन गरमागरम पाण्यात आंघोळ आणि मग वाफाळलेली खिचडी. झोपायच्या आधी खिडकीत उभं राहून पाऊस बघत बघत गरमागरम कॉफी प्यायची. आणि कानावर headphone चढवून एखादी गजल ऐकत शांत पहुडायचं. सुख म्हणतात ते नेमकं हेच असावं कदाचित.

इतके पावसाळे बघितले असं म्हणत इथपर्यंत पोहोचलेल्या सगळ्यांनाच यावर्षीच्या पुन्हा नव्याने अनुभवता येणाऱ्या पावसाळ्याच्या मनःपूर्वक शुभेच्छा!

-शुभदा